çanakkaleye dönerken hissedilenler

biraz hüzün biraz mutluluk
çanakkaleye gitmek istemiyorum diye ağlayan tek ben değilimdir inş
yalnızlıgıma ve huzura geri dönüyor gibiyim,tam olarak yalnızlık ama çok sevdigim bir yalnızlık
hüzün yönüm ağır basıyor. eve ve tok olmaya alışmıştım..
biraz sevinç biraz hüzün. allah'tan 2-3 akrabam var da.
çanakkale benim için yalnızlığımı doyasıya yaşayabildiğim bir yer olduğundan mütevellit müthiş bir heyecan duyduğumu söyleyebilirim.
bir yandan çanakkale özlemi ağır basarken diğer yandan evi bırakamama sorunsalı
çanakkaleye okumaya geliyorsunuz, peşinizden ailenizi sürüklüyorsunuz (babamın memur olması sayesinde) 5 yıldır bir yere kıpırdamıyorsunuz. sonuç; mutlusunuz. lisansı bitirdim yüksek lisansa devam ediyorum artık çanakkaleliyim :)
evde yalnız kalamadığım için çanakkale’ye koşa koşa gittiğimden dolayı çanakkale’ye dönerken hissedilenler heyecandır, mutluluktur, rahatlıktır benim açımdan.
cumartesi günü vücudumun gereğinden fazla salgılayacak olduğu oksitosin, seratonin, dopamin, endorfin hormonlarinin bana yasatacaği olumlu duygulardır.
net olarak uyuşma ve karıncalanmadır, çünkü uzak
derin bir nefes almaktır, huzurdur, mutluluktur, bolca güzelliktir.
70 günlük aradan sonra bugün dönüş yaptım ve daha kordona giriş yaptığım andan itibaren içimi öyle bir mutluluk kapladı ki anlatamam çok özlemişim bu şehri
merhaba boş buzdolabı, merhaba kordon, merhaba tanıdığım ama arkadaş olarak görmediğim insanlar, merhaba lanet okul.
araba hareket etse de anacığımın ısrarla el sallayışı gitmiyor gözümün önünden
2 buçuk seneden beri çanakkalede oturuyorum ama gezmeye gittiğim istanbul tatilimden dönüş yolculuğunda bütün koltukları dolu olan pamukkale otobüsünde hüngür hüngür ağladım yol boyunca.. insan iskeleye inince gözleri galata kulesi'ni arıyor yahuu
İletişim - Kurallar