çok uykun varken sebepsizce sabahlamak

vücudumun bana yaşattığı anlam veremediğim paradoks.
yatağıma geçip uyucam diyorum.yastığa kafayı koymayla o uyku kayboluyor.bi sağa dön ,bi sola dön yine uyuyamadık iyi mi.
güneşi ben mi doğdurcam anlamadım ki awk.
sanırım son 4 gündür bunu yaşıyorum
bir kere dur şunu da yapayıma girince iş her şey kopuyor
yıkık bir hayatın olmazsa olmazı.
gözünü kapattığında akla gelen 'neden orada öyle demedim ki' dir.
sabahlayanları sadece sabahlayanlar anlar,r u with me bros
ya da çok uykun var ama arkadaşlarınla sohbeti bırakamıyorsun 5 te uyduğun içinde sabah 9 dersine gidemiyorsun
ya da çok uykun var ama arkadaşlarınla sohbeti bırakamıyorsun 5 te uyduğun içinde sabah 9 dersine gidemiyorsun
bu entriyi şuan 05.25 de atıyorum deliler gibi halsiz ve uykusuzdum; bir kaç şakalaştık arkadaşlarla.güldük,eğlendik herkes uyudu. ben; şam şeytanı gibiyim şuan. gözler sonuna kadar açık. kordonda çıplak ayak pjamalarla koşmak istiyorum
yatağın ucunda fare gibi sesiyle gülerek telefonda konuşup ev arkadaşını delirtiyor olabilir
bir bölüm, bir bölüm daha, e hadi bir bölüm daha derken nescafe içirten ve sezon bitirten olay
önemli olayların öncesinde, bir tür parapsikolojik yetenekten dolayı mı, bilemiyorum ama; sabaha kadar otururum. ne yaparsam yapayım, uyuyamam.