görmezden geldiklerimiz

ulkemiz buyuk bir cokuse ilerlerken,insanlarimiz kuluplerde beachlerde ceplerindeki son 150 lirayla gununu gun ediyor ve bu durum beni oldukca rahatsiz ediyor. gelecek icin bir ben mi kaygiliyim diye soruyorum kendime. insanlarimiz bu kadar mi ilgisiz ya da bilgisiz diye dusunuyorum ki ulke gundemini takip etmek gazete ve televizyon disinda bu kadar kolayken.
gencligin yeni trendi bosvermislik mi olmus.benim napcaz ulan biz diye dusunurken gozume uyku girmiyorken cevremdeki insanlar cok rahat sanki rituel bir ekonomik donemmis gibi hareket ediyor.
evet ben de egleniyorum ama icimde bi sizi bi tedirginlik var surekli bunu gundelik yasamima da yansitiyorum sanirim cevremdeki insanlar takilma bu kadar bekleyip gorecegiz diyorlar ama gorecegimiz sey muhtemelen buyuk bir buhran.fragman bile bu kadar sert geciyorsa filmi dusunmek istemiyorum.
size uzun vadede plan yapmamanizi,harcamalarinizi dikkatle yapmanizi,yatirim yaparken 10 degil 1000 kere dusunmenizi mumkunse borclanmamanizi degilse dusuk faizlerle borclanmanizi ve gormezden gelmemenizi oneriyorum.
rahatım çünkü olacakları öngörüyorum. bu rahatlık kabullenişimden kaynaklı. toplumumuz eziyet görmekten memnun ve yapabilecek bir şeyimiz yok.