izlenimci şiir

nilgün marmara'ya ait bir şiir.

bir hiç iyilik için gözlerim
evetliyor bir mavi, bir gri,
kırlangıç, bir buz pembeyi
bir hoş esinti omuzlarımı serinletiyor
iki göreli güç dövüşürken yerellik çıkmazında.

bu an; bu baskıcı bu tiksinç bu anlamsız
bu hoşgörülü bu eşsiz bu gül yüzlü
zaman parçası
karanlık bir kutu belleğimde
(yaşamamışlığımdan)
bir romen sarayının dürtüyor görkem bulutunu,
iç karanlığımda yineliyorum

görümünü; kusan aslan başlarının
bakışıklı çiçek tarhlarının,
etkiye açık yaşımda-
oylumu sonsuz denize açılan
mermer alanla bütünlenen utku tahtının.

ve bu an itelediğim ilençlediğim,
kutlandığım, tapınarak sarmalandığım
bu anda
toprakla kapanmış bir deniz cesedi üzre
oturmuşum o ak melek tenli tahtın
gülünç taslağında...
sevdiğim bir kadının sevdiğim bir şiiridir
izlenimcilerin bıraktığı etkiyi olduğu gibi gibi göstermeyi gayet edinmiş sanat akımıdır.(empresyonizm)

gök öyle mavi

gök öyle mavi, öyle durgun,
damlar üzerinde!
yeşil bir dal sallanadursun,
damlar üzerinde!

ürpertip gökyüzünü birden,
bir çan tın tın eder.
bir kuştur şu ağaçta öten;
türküsünü söyler.

işte hayat! aç gözünü gör;
bak ne kadar sâde.
hergünkü sakin gürültüdür,
şehirden gelmekte.

ey sen ki durmadan ağlarsın,
döversin dizini;
gel söyle bakalım ne yaptın,
nettin gençliğini!

verlaine
İletişim - Kurallar