kimlik arama savaşı

genç yaşımdan mı kaynaklı yoksa benden mi tam olarak emin olamadığım canımı sıkan durumdur, çevremde ki insanlara baktığımda herkes kendini bir şekilde tanımlayıp kendi duruşunu sergiliyorken, ben her zaman kendimi tanımlamaktan kaçınırım. bir kişiliğe bağlılık sorunum var sanırım ve uzun bir süre kendi benliğimi arıyor olacağım. bunun düşüncesi bile korkunç
özellikle acil vakalarda başıma gelen durumdur.ne zaman biri sorsa kimligimi asla tekte çıkaramam.çünkü genelde louis vitton çantamda unutmuş olurum
insanların özellikle bizim yaşımızdaki genç insanların kesin çizgilerinin olması, birçok konuda ben bunu asla yapmam demeleri, evet ben buyum kendimi değiştiremem havaları ve bütün bu aslalar, kesinlikler, sert çizgiler ve bütün bunlardan doğan kaprisler bizim yaşımız için hatta pek çok yaş grubu için saçma çünkü biz böyle yaptıkça kendi kendimizin esiri oluyoruz kendi parmaklarınızı inşa edip sonra bana bu yaşam sunulmuş bunun sebebi tanrı veya çevremdeki insanlar diye ağlayıp sızlıyoruz. cenap şahabettin'in bir sözü vardır: "yeri geldiğinde ben düşüncelerimi değiştirebilirim çünkü ben düşüncelerimin sahibiyim kölesi değil" işte bu düşünce doğrultusunda bakacak olursak arkadaşlar ben buyum şuyum demek dünyanın en kolay işiyken bir kimlik arayışı içine girmek dünyanın en meşakkatli ve kutsal görevlerinden biridir zannımca.