özel hayattan insan silmek

silmek değil de unutulmuşlar arşivine yerleştirmek gibi. şimdiye kadar hayatımdan hiç kimseyi çıkaramadım yani çıkarmadım belki de. unutmak istediğim oldu çoğu zaman fakat zihin ya bu öyle olmuyor işte. sonraları onlar bir şekilde hayatlarından beni çıkarmış oldular zaten. ama itiraf etmek gerekirse geçenlerde bir kız arkadaşımla yaşadığım bir sürtüşmeden dolayı onunla iletişimimi tamamen kesmiş bulundum. bunun sebebi ise değerlerim ve seçimlerim hakkında rahat bir şekilde konuşabiliyor olmasıydı. düşünüyorum da başkalarının daha kötü yaşanmışlık sayabilecegi şeyler yaşamadım mı yaşadım fakat sanırım benim için iletişimi kesmekte en geçerli sebep değerlerimin ve seçimlerimin uğradığı saldırı.

başka da bir şey yok. yani her şey zaten bir şekilde ilerliyor. sadece 42 diyorum sonrasını hiçbir zaman düşünmeyeceğim ve planlamayacağım. sahte benliğimle yaşamaya devam.
arkadaşlık açısından kolay insan silebilirim asla da taviz vermem ama oldukça sabırlı bir insan olduğum için bu noktaya gelmem zordur geldiysem de geçmiş olsun. erkek arkadaşlarımla normal şekilde ayrıldığımız için (tabi bazı istisnalar yok değil) canları sıkıldığında bir şeyler içelim deyip arayabiliyorlar. biraz da insanın kendini ve sınırlarını bilmesiyle alakalı
bu yıl itibariyle çok sık ve rahatça gerçekleştirmeye başladığım eylemdir. bunun basitleşmesi hayli canımı sıkıyo o ayrı mesele..