sone 99

william shakespeare'e ait bir sone.

küstah menekşeyi azarladım, dedim ki ona:
"tatlı hırsız, nereden çaldın tatlı kokunu
sevgilimin nefesinden değilse? yanağına kondurduğun o güzel, görkemli morunu
almışsın girerek sevgilimin damarına."
zambakları ellerin yüzünden suçladım.
biliyorum, mercanköşk de saçlarının hırsızı.
güller diken üstündeydi, korkuyordu, baktım:
biri utanç kırmızısı, öteki umutsuzluk beyazı;
üçüncüsü, ne al ne de ak, iki rengi de çalmış
üstüne bir de nefesinden katmış kendine.
ama bu hırsızlığın intikamını böcekler almış,
övündüğü taç yapraklarını kemirerek ölümüne.
nice çiçekler gördüm, nicesini kokladım,
güzelliğini senden çalmamış olana rastlamadım.

çeviren: ezgi ovat
merak edenler için orijinali;

sonnet 99

the forward violet thus did ı chide:
sweet thief, whence didst thou steal thy sweet that smells,
ıf not from my love's breath? the purple pride
which on thy soft cheek for complexion dwells
ın my love's veins thou hast too grossly dyed.
the lily ı condemned for thy hand,
and buds of marjoram had stol'n thy hair:
the roses fearfully on thorns did stand,
one blushing shame, another white despair;
a third, nor red nor white, had stol'n of both
and to his robbery had annex'd thy breath;
but, for his theft, in pride of all his growth
a vengeful canker eat him up to death.
more flowers ı noted, yet ı none could see
but sweet or colour it had stol'n from thee.