üniversiteye başlanılan ilk gün

çalışılan bir yılın ardından artık rahata erdim igrenç okul kıyafetlerini giymek zorunda değilim. en önemlisi artık özgür bir insanım dediğin gündür. hemen arkadan bir ses gelir "kes lan keees, kolay mıydı öyle".
fakülteye girip kankalarıyla birlikte kahkaha atan üst sınıfların yanından geçişi elinde dosyalarla sonda giren hocalar ve kimsenin kimseyi sallamaması. sınıfını senin gibi bulamayan köşede oturan bir kişiye kısık sesle sorup "valla bende onunla uğraşıyorum" diyince hafif bir gülümseme.

sınıfa girdiğin anda herkesin tek başına bir sırada oturup kalan son boş sıraya seninde oturup daha sonra senin bir numaralı arkadaşın olacak o aptal kişinin sınıfa girip gereksiz muhabbet yapması "ne kadar malsın" diye içinden geçirmenle devam eder. arada kızlara şöyle bir göz geçirip değerlenecek olan varmı diye bir bakış atmak. ve hoca sınıfa girer ayağa kalkan kişiler olur hah işte o kişiler aa kokar onlar. derken hoca bir tanışma faslı gençler dağılabilirsiniz der. ve ç3'le ilk tanışmanızı yaparsınız.
hayal kırıklıkları ile dolu bir gündü. yaşadığım küçük yerden çıkıp güzel bir şehre gelip muhteşem bir aşk yaşayacağımı düşünmüştüm. zaten mühendislik okuyacaktım bir sürü erkek olurdu. sınıftan içeri girdim mavi saçlarımdan kaynaklı herkes bi bakmıştı. ama ben yıkılmıştı. sınıfta 65 e yakın kız 4-5 tane belki erkek vardı. yani genel olarak kötüydü
bir kaç hafta sonra yaşayacağım gün olma ihtimali yüksek olan gün (: tavsiye ve önerilerinizi beklerim.
hocaların odasının olduğu yerde 301 nolu sınıfı aramıştım sonra dersliklerin yan binada olduğu öğrendim. allahtan hocalara falan denk gelmedim.
derse geç kalıp kafedeyimde nescafe içtiğim gündür tabii o zamanlar nescafe 50 kuruş..s
veklentiniz az, modunuz yuksek olsun
yemekhaneyi bulamayıp yemeği kafedeyimde yemiştim,dersten sonra eve dönerken cennete düştüğümün farkındaydım
hayatında hiç imza kağıdı görmemiş olan ben mosmor bir kalemle imza atınca hoca direk gözlerini büyütüp yalnız canım renkli kalemle imza atılmaz demişti.. ayrıca üniversite başlamadan internetten tanışanlar olmuş kanka olanlar,manitacılık oynayanlar olmuş bunlar beni üzen ilk gün anıları..
dersliklerin karıştırıldığı gün
fefteyseniz sınıfı , kıç kadar koridorlarda depar atarak aramaktır
"birinci sınıf olduğumu çaktırmamalıyım,birinci sınıf olduğumu çaktırmamalıyım, birinci sınıf olduğumu çaktırmamalıyım..." diye kasıldığım, sınıfı bulamayınca sanki birini arıyomuş gibi hareketler yaptığım, velhasıl okulun önünde kitap satan piçoların birinci sınıf olduğumu anlayıp bana edepsizce asılmasıyla ve benim anlamamla en büyük çömezliğimi yaptığım gün.
ne yalan söyliyim ilk gün fef binasına dekanlıktan girip derslikleri ararken akademisyenlerin odasının olduğu koridora girdim nerde bu aq sınıfları diyordum en sonunda bulamayıp yurda dönmüştüm ertesi gün milleti takip edip öğrenci girişinden girip sınıfı bulmuştum dağdan inmiş gibi hissettim kendimi
ilk günden ders olmaz mantığıyla hazırlıktan üç arkadaş dersin başlama saatinden 5 dakika sonra amfinin kapısının önünde bank tarzı sıralara oturduk. bizden başka kimse gelmez, hoca da bir görünür gider kafasındayız. yarım saat oturup muhabbet ettik sonra kapı açıldı. içerden bölüm başkanımız ve iki profesör çıktı. ardından da 127 kişi olduğunu tahmin ettiğim bir öğrenci kalabalığı önümüzden geçti. biz istifimizi bozmadık tabii.

not: çomü'de geçmemiştir
2000`li gardaşlarım ortamın yabancısı değilmiş gibi cool olmaya çalışmayın fazla komik görüntüler ortaya çıkıyor.
bundan iki sene önceydi.. hafif esintili bir çanakkale günü.. birinci sınıf ve ürkeğim. kantinden aldığım dondurmamı köşede sessizce tüketirken yanıma üniversite son sınıflardan bir bayan geldi. sen ne tatlısın diyip, su bilimlerinin tuvaletine çekti beni. sessizce elini yanağımda gezdirirken şu sözleri söyledi, “hey medellin, come to çomü sözlük” daha sonra sessizce oradan ayrılıp kafedeyimde adaçaylarımızı yudumladık. allah razı olsun son sınıftaki abla.
galatasaray ceketim üstümde, saçlarım at kuyruğu, ayağımda spor ayakkabı bir gittim kızların hepsinde göbek açık croplar, topuklu ayakkabılar.. bir de ilk günden gereksiz kanka oldu herkes birbiriyle, 45 kişi han'a çay içmeye gittiler, sınıf mevcudu 60 zaten..

rezalet.
2014. bir dostun cenazesine denk gelmişti ilk gün. cenaze bitince eve dönüp ot+alkol+gora yapmıştık, sonra ki 3 yılda hemen hemen aynı şekilde geçti.
geriye kalan, en iyi ihtimalle 539 gün boyunca aynı heyecanın bir daha yaşanmayacağı gündür. o gününüzü fotoğrafların,vidyolayın ve depolayın gençler. benden size bir tavsiye.
2016 yili yaz mevsimi inanilmaz sicak gecmisti, sonbaharin basi ile geldim bu sehire, canakkale. okula simdilerde ölüm merdivenleri denen universite hastanesinin arkasinda ki merdivenlerden cikmistim hala hava yaz gibiydi zaten beni cok terletecek okulumun ilk terini attigimin farkinda degildim dogal olarak. fakulteme varinca kan ter icinde kalmistim ders programini ogrenmek icin ogrenci islerine gittim sinifimi ogrendim ama gereksiz bir endise kaplamisti icimi 5 dakikalik bi kosturma ile gecte olsa sinifima daldim terli terli. epey doluydu derslik, liseden kalmis bir aliskanlil olucak ki utanarak izin istedim sinifa girebilmek icin. kimseyi tanimiyordum ama yanina oturucak birini secmem gerekiyordu kenardan kenardan yururken aklimi bu buyuk problem kurcaliyordu. sınıfın en arkasina dogru yururken sanki siniftan izole bir sekilde sadece hocaya odaklanmis bir kiz gordum siradan kahverengi saclari olan okulda ki ilk dersi oldugu en az benim kadar belli olan biri gibi gelmişti hem ustelik yani da bostu gittim oturdum, merhaba merhaba faslindan sonra onun da hic arkadasi olmadigini sinif dagilinca anladim. birlikte kafedeyimin onunde ki cardaklara gittik. havadan sudan yersiz konusmalardan sonra ilk arkadaşımı edinmistim sonunda ogle arasinda yapilacak hic bir seyimiz olmadigi ve o onunden gectigimiz yemekhanenin yerinide bilmedigimiz icin kafedeyimde yemeklerimizi yedik. gunun basinlarina ki endisemi ilk arkadasim alip goturmustu cok uzaklara sanki. heyecanliydi asik olmak gibiydi okulun ilk gunu ve bir daha hic yasayamayagim bir olaydi. guzeldi, degerli okuyucular eger comuye baslamadan bu entryi okuyaniniz varsa merak etmeyin cok guzel olucagina eminim ilk gununuzun.
İletişim - Kurallar