vefat eden babanin yoklugunun hissedildigi an.

ınsanın hayatında bir baba figürü eksikliğini hissettiği her andır. öyle ki , sizi ne kadar severlerse sevsinler düşüncelerse düşünsünler anneniz kardeşiniz yakın arkadaşlarınız sizi en iyi tanıyanlar bir babanın yapicagi şeyleri yapamaz ya sizi öyle benimseyemez yada size yeterli gelmez yaptıkları. her ne kadar "ben istediğimi yaparım" kafasında gibi görünsenizde aslında içten içe babanızın yanınızda olup son sözü söylemesini sizi yönlendirmesini istersiniz. hayattaki bazı kararsizliklarinizi babanızın yanında olmamasına baglarsiniz . aileniz aslında iyi durumda olsada aslında herkes içten içe onu düşünüyor; o olsaydı söyle olurdu , böyle yapardık diye düşüncelere dalıyordur. adı üstünde baba , koruyan , kollayan, sahip çıkan, sizin için orda olan , güven veren... o sahipsizlik hissi ne yaparsanız yapın gitmez. ve en çaresizlik hissettiğiniz an, içinizin ezildigi andır. bunun yanında birde karşınızda baba oğul/kız ilişkileri görüp imrendiginiz önce içinizi ısıtan sonra yakan andır. gecenin bi saati size bunları yazdıran andır.
bir kaç yıl önce şişli'de minibüs duraklarına yürürken önümde yürüyen baba ve 4-5 yaşında ki iki oğlu. çocukların üstünde galatasaray forması maçtan dönüyorlar. ikisinin elinden tutmuş, çocukların bitmek bilmeyen sorularına sakince ve ilgiyle cevap veriyordu. bir ara küçük olanın bağcığı çözüldü, babası durumu farketti, eğilip çocuğun ayakkabısını bağladı.o an gözüm doldu evet. kesin traş olmayı da öğretir onlara.

abimle istanbul'dan köye otobüsle gidiyoruz, önümüzde iki tane hınzır velet abla-kardeş anneleriyle yolculuk yapıyorlar. yaşları maksimum 7-8. 5 saatlik yol boyunca otobüsü inleterek;
k- şunu yap.*
e- yaptım.
e- peki sen bunu yapabiliyon mu?*
k- bakayım... yaptım.
şeklinde bitmeyen bir muhabbet ve bir noktadan sinir krizine sürüklenen yolcular. neyse otobüs keşan otogarına girdi. çocuklar camdan dışarı bakıyorlar, bir anda "baba, baba, babacım, anne bak babam bizi almaya gelmiş" diye bağırmaya başladılar. abimle birbirimize baktık, gülüyoruz ama bir yandan burukluk var tabii.
İletişim - Kurallar