yalnızlığın hissedildiği anlar

şüphesiz babayla küsülen andır. babama kırgın olunca kimse yokmuş gibi hissediyorum, diğerlerinin varlığı gereksizmiş gibi. evet şu an tam olarak yalnız hissediyorum.
derse gitmişsindir ama arkadaş grubundan kimse gelmemiştir
aileyle veya aile sayılan insanlarla uzaklaşılan/sorun yaşanan anlardır.
5-6 sene öncesine kadar fobim olan ama dış etkenlerin beni bu şekilde yaşamaya zorlayan, empati yeteneğimi kaybettiğim yaşam tarzı...
eve geldiğinde kapıda seni beklesin diye kedi sahiplenmeyi düşündüğün an
24 saat evden çıkmazsam kendimi çok yalnız hissediyorum
seni anlamayan insan yığınının içinde bulunmak. alışamadım daha buna. neyse alışırız bir gün. hem bir söz vardı, şarkı sözüydü sanırım. haa hatırladım... alışmak sevmekten daha zor geliyor...
dünyanın en güzel anıdır. bi de ormanda kuş sesleri arasında uyandıysanız. çadırınızın fermuarını açarken düşen çiğ tanelerini hissediyorsanız işte o an mutluluktur.
kordona indiğimde
kütüphaneye gittiğim de
otobüse bindiğim de
hayal'e girerken
hafta sonu arkadaşların mangala gittiğin de seni sap olduğun için çağırmadıklarında.
şarjın uzun süre gittiğin de
bir de sanırım ağır sapım arkdşlr
ailen gibi gördüğün birinin aynı şekilde sana bakmadığını fark etmek..
bir mutluluğun olduğunda paylaşacak birinin olmadığını fark ettiğin an.
hastasındır ve kimse nasıl oldun merak ettim diye mesaj atmaz.(bkz: hep mi çıkar ilişkileri? )
rakı içerken yalnız olduğunda.
bir mekanda oturduğunuz masanın sandalyelerinin teker teker gittiği an.
çift kişilik yatağı ısıtamadığımda...
kalabalık ortam görüp,tek tabancaya devam etmek
dışarda sarılan çiftleri görmek.. üzücü benim açımdan
bunun bir iyisi bir de kötüsü vardır bazen yalnız olmak istersin (genellikle kalabalığın içindeyken) bazen ise hayatı sorgularcasına neden yalnızım dediğin an vardır ilki iyi ikincisi kötü bir durumdur
bir sıkıntın olduğunda kimsenin seni anlamayacağını bildiğinde sessizce ağlamaya başladığın an
kocaman çanakkalede benimle delirecek birisi bulamadığımda
hele yanınızda bir sürü insan varken yalnız hissetmek, insanı intihara sürükler
şu yaşıma rağmen anne diye içime içime ağladığım günler yaniiiii her güüün neden? çünkü ; gün yüzü görmeyen duygusal döl israfının tekiyim
çanakkale’ye gelirken otobüsün memleketten çıktığı o an ve gelen ağlama hissi
  • /
  • 2